DE COACHWEEK VAN MENNO

"Je weet dat iets anders moet. Maar wat?"

"Ik vertrok naar de coachweek met een zakelijke blik; ik wilde uitvinden welke kant ik op wilde in mijn werk. Ik ging terug naar huis met het doel mijn privéleven in balans te krijgen. Nee, dat had ik niet verwacht..."

Menno Voortman (51) was op de kop af 12,5 jaar in dienst, toen zijn werkgever hem de kans bood deel te nemen aan de Binnenstebuiten Week. “Ons bedrijf is de laatste jaren enorm gegroeid. Mijn baas investeerde in vakmensen, niet in kantoorpersoneel, waardoor ik continu tot mijn kruin in het werk zat. Ik was sikkeneurig en voelde me niet serieus genomen. Bedacht me dat ik misschien voor mezelf moest beginnen. Toch bood mijn baas mij deze kans aan. Met het risico dat ik tot de conclusie zou kunnen komen dat ik iets anders moest gaan doen.”

Zweverig

“Ik bekeek de brochure en mijn eerste reactie was: ‘Poeh, is dat niet ontzettend zweverig?’ Ik las een interview met Marco, een man die zijn hele leven vaarwel had gezegd en naar Tibet was vertrokken. Dat is totaal niet waar ik mezelf zag! Ik had een prima leven."

"Doordeweeks druk met werk, op zaterdag schilderde ik huizen - voor mij fysieke en mentale ontspanning - en op zondag deed ik klusjes in mijn eigen huis. Mijn vrouw Eline zorgde voor onze opgroeiende zoons, dus ik had ook de vrijheid om te werken. Ik stond niet op een kruispunt, maar ik schreef me toch in. Ik was nieuwsgierig. En een week voor mezelf - beetje wandelen, beetje lezen - is eigenlijk wel lekker, dacht ik…”

“De eerste twee dagen vroeg ik me af: ‘Wat doe ik hier?’ Ik moest echt mijn plek vinden: ik had het idee dat anderen intelligenter, welbespraakter en succesvoller waren dan ik. Emotioneler, ook. Ik kwam hier om te kijken wat de mogelijkheden waren op werkvlak, waar ben ik goed in, waar niet? Anderen hadden een persoonlijker motief. Toch ging ik niet weg. Ik kroop in mijn schulp, ik liet het achterste van mijn tong niet zien. Ik observeerde wat er gebeurde in de groep en liet alleen de positieve kanten van mijn eigen leven zien.”

"In de waan van de dag ben ik mezelf volledig voorbij gelopen"

Spiegel

“Het is moeilijk om je te verbinden met je gevoel, als je dat normaal niet doet. Maar in de coachweek gebeurt er iets met je. Er wordt een spiegel voorgehouden. Voor mij begon dit besef met het tekenen van je eigen levensgrafiek. Je moest je leven in kaart brengen van je zevende jaar tot nu. Hoogte- en dieptepunten. Ik tekende de belangrijke dingen in; opleiding, trouwen, werk, de geboorte van de jongens. Ik ben trots op alles wat ik heb bereikt, maar mijn levenslijn was heel vlak, kabbelde voort. Daar zag ik heel duidelijk wie ik zelf was, maar ook wat ik wegliet: het grote verdriet over het overlijden van ons dochtertje Esmée.”

Onvermijdelijk

“Esmée kwam op 14 augustus 2000 ter wereld, ruim tien weken te vroeg. Haar longen waren niet goed ontwikkeld. Een halfjaar van ziekenhuisbezoek, ups en downs volgde. Elke avond was ik bij haar. Eline zelfs twee keer per dag. Maar het feit bleef: Esmées longen groeiden niet mee. Haar overlijden was onvermijdelijk. Eline was zoveel sterker dan ik; ik heb toen onbewust besloten: ‘Ik moet positief in het leven staan en zo wil ik overkomen.’ Het overlijden van Esmée heb ik daarom bewust weggelaten uit de levensgrafiek.”

Confrontatie

“Eline en ik zijn twee weken vrij geweest en hebben daarna ons leven opgepakt. We hebben het allebei op onze eigen manier verwerkt. Weggestopt. Eline raakte al vrij snel weer zwanger van Martijn. Ik stortte me volledig op mijn werk. Die levensgrafiek had een balletje aan het rollen gebracht en die week begon het te dagen. Tijdens een boswandeling moesten we een aantal vragen beantwoorden over ons leven: zorg je goed voor jezelf? Besteed je genoeg tijd aan je gezin? Doe je leuke dingen? Ik beantwoordde veel vragen met ‘nee’. Ik realiseerde me dat alles wat ik deed met werk te maken had."

"Als ik nu wegga, weet niemand wie Menno is. De hele Menno."

Balans

"Alles wat ik belangrijk vond, daar had ik geen aandacht aan besteed. Ik had mezelf volledig weggecijferd en mijn gezin ook. Dat kwam aan. Diep in je hart weet je het wel. Je weet wel dat je dingen moet veranderen, niet wat er binnen je mogelijkheden ligt. Na die wandeling heb ik me echt teruggetrokken in mijn kamer. Lampje aan, geregeld snotteren en schrijven, het verdriet losweken. Door die brief aan mezelf ben ik tot de conclusie gekomen dat ik werk leuk vind en dat ik meer tijd wil voor mij en mijn gezin. Een verandering in werk? Voor mezelf beginnen? Ach, dat komt nog wel als de tijd daar is. Nu is het belangrijker dat ik de juiste balans vind. Het leven is te snel voorbij gegaan. In de waan van de dag ben ik mezelf volledig voorbij gelopen.”

Bubbel

“Tijdens de coachweek zit je in een bubbel. Elke oefening brengt je dichter bij jezelf. Het moet van binnen naar buiten komen, dat ga je inzien. Hoewel ik me aan het begin van de week niet op mijn plaats voelde in de groep, groeide het vertrouwen; we boden elkaar veiligheid, waardoor mensen hun kwetsbaarheid lieten zien. Dat komt door de dingen die je doet: openstellen, dansen, jezelf laten zien. Er was enorm veel respect voor elkaar. Toen ik de laatste ochtend wakker werd, schreeuwde alles in mij dat ik het hele verhaal moest vertellen. Ik dacht: ‘Als ik nu wegga, weet niemand wat ik heb meegemaakt, wie de echte Menno is. Deze mensen hebben respect voor de hele Menno. Ook de kwetsbare…’”